niedziela, 27 stycznia 2008

przemyślenia Kopciuszka


Zauważyliście, że kiedy posprząta się w szufladach i szafkach, wyrzucając przy tym całe mnóstwo rzeczy, to tego zwolnionego miejsca jakoś później nie widać? Tak, jakby rzeczy uporządkowane bardziej się „rozpychały” i zajmowały więcej miejsca.
Kiedy zaczyna się porządkować wspomnienia jest podobnie i np. nagle okazuje się, że znacznie więcej rzeczy nam się udało niż na co dzień pamiętamy. Oczywiście, jeśli skupimy się na błędach, to również może się okazać, że popełniliśmy ich znacznie więcej niż mamy ochotę pamiętać, ale... po co porządkować szufladę z błędami?
Błędy do wora, wór do jeziora ;-)

czwartek, 24 stycznia 2008

szansa na wyrzuty sumienia


W ramach programu nieustannego wspierania mojego brata, co jakiś czas mieszka u nas któraś z moich bratanic (są 3 sztuki + 1 bratanek). W tej chwili jest u nas ta, która stwarza największe problemy: nie radzi sobie z nauką i - generalnie rzecz ujmując - prezentuje malownicze zaburzenia zachowania. Moja mama godzinami siedzi z nią nad lekcjami, czyta z nią lektury, wymyśla zabawy itede itepe.
Czy muszę mówić, że dla mnie nigdy nie miała tyle czasu?
Sama przyznaje, że nigdy nie sprawdzała czy mam odrobione lekcje, czy czytam lektury ani nawet w co/czym się bawię. Kiedyś powiedziała, że nigdy nie kupiła mi lalki (dostałam od ciotek).
O dziwo, nie czuję się zazdrosna ani nie mam do niej żalu. Z zaciekawieniem patrzę na to co się dzieje i chichoczę wewnętrznie za każdym razem, kiedy mówi do swojej wnuczki i odruchowo używa mojego imienia.
Może wydaje jej się, że w taki sposób odpokutuje za dawne grzechy?
Niech próbuje.
Kłopot w tym, że powtarza również, że chciałaby zobaczyć moje dzieci i że chętnie zajęłaby się nimi. Kiedyś nie wytrzymam i zacznę się wtedy szaleńczo śmiać albo powiem, że nie zostawiłabym pod jej opieką wściekłego bulteriera...
Niedawno przyłapałam się na myśli, że powinnam zapalić Panu Bogu świeczkę i diabłu ogarek, dziękczyniąc za to, że – mimo wszystko - wyrosłam na normalną osobę. Ale czy normalna dorosła osoba mieszkałaby wciąż z rodzicami?
„Nic i nikt nie dostaje drugiej już szansy, chyba żeby poczuć wyrzuty sumienia” – takie słowa przypisał Carlos Zafon Nurii, bohaterce powieści „Cień wiatru”. A jednak każdy kiedyś o czymś takim marzył. Każdy kiedyś próbował zacząć od początku i może nawet niektórym się to udało – ale sądzę, że prędzej wtedy, gdy chodziło o podjęcie ponownej próby zbudowania karmnika dla ptaków niż wtedy, gdy chciało się zbudować jakąś relację międzyludzką.

wtorek, 22 stycznia 2008

przepraszamy za usterki


Skończyłam wszyściuteńkie fuchy i zostały mi tylko obowiązkowe (pracowe) obowiązki, więc w najbliższym czasie nie należy oczekiwać ode mnie prezentowania tutaj dowodów aktywności umysłowej. Bynajmniej nie dlatego, że ta aktywność jest niższa i bynajmniej nie dlatego, że nie mam czasu. Po prostu nie muszę sobie tej aktywności udowadniać, bo ją czuję (nie przygniata jej ciężar opłaconych przez pracodawcę myśli), a czas... cudownie muska palce, przepływając obok ;-)

A propos: oddałam dzisiaj swój czas „Julicie i huśtawkom” Hanny Kowalewskiej i zachwyciłam się jeszcze bardziej niż za pierwszym razem.
A i poryczałam się obficiej ;-)
Przeczytajcie, albo z Wami nie gadam!
No dobra, żartowałam. Jak mnie napadnie jakaś motywacja, to napiszę coś o gustach literackich i przyjaźni (a co tam! mogę ten tekst od ręki streścić: nie chodzą tymi samymi drogami ;-))




Praca domowa (umysłowa?)

Odpowiedz (sobie) na pytanie: czy Judasz był wolny, czy był narzędziem Boskiej Opatrzności, predestynowanym do zdrady?


Pomoc dydaktyczna (właśnie odkryłam):


Normalsi „Juda”

...Zwą mnie Juda
Zdradę gram w Golgoty scenie
W światłach zła
W masce grzechu jeden raz
Przez wieki wieków niosę winy znak
Puste ziarno sieję, bo wiem
Że ktoś zerwie czarny kwiat
Boga do sprzedania mam
W każdym człowieku
W każdym spośród Was...


poniedziałek, 21 stycznia 2008

wierszu, trwaj, jakże jesteś piękny!



Komunikat

Proszę zachować niepokój.

Nie przedstawiać żadnych dowodów,
nie zeznawać pod przysięgą.

Oszczędzić sobie wyrzutów
poza wyrzutami sumienia.

Tylko niepewność
daje jakąś gwarancję.

Tylko niepokój
może nas uratować.


napisał:
Maciej Woźniak

niedziela, 20 stycznia 2008

miłość to nie pluszowy miś


Po dłuższym okresie testowym (kwarantannie?) definitywnie stwierdzam, że lubię tę piosenkę:


Happysad "Zanim pójdę"

i niech sobie brzmi... hmm... oryginalnie – fajna jest. Howgh!

piątek, 18 stycznia 2008

kto jest Magiem w naszym świecie?


Historię do poprzedniego postu ukradłam z powieści „Mag” Johna Fowlesa, którą dostałam od koleżanki z entuzjastyczną recenzją, więc przystąpiłam natychmiast do lektury (odkładając na później repetę „Julity i huśtawek”).
Jeśli ktoś „Maga” nie czytał i teraz wyobraża sobie, że jego akcja rozgrywa się w czasie II wojny światowej – jest w błędzie. Wojny pojawiają się w tej książce tylko w tle, choć trzeba przyznać, że jest to tło wykreślone mocnymi kolorami.
O czym jest ta książka? O męskich zdradach, kłamstwach, pragnieniach erotycznych i samooszukiwaniu się. A jeśli spojrzymy głębiej to przede wszystkim o wolności, a także o miłości i prawdzie. Wszystko oryginalnie zobrazowane i spuentowane.
Wolność jest okrutna „ponieważ to swoboda wyboru sprawia, że przynajmniej częściowo jesteśmy odpowiedzialni za to, co jest w nas okrutnego”; miłość, to wybieranie jednej i tej samej osoby codziennie od nowa, a prawda... „Prawda jest nieubłagana. Ale nie znaczenie prawdy.”

Po przeczytaniu ok. 3/4 pierwszego tomu poczułam zmęczenie materiału – jak ten kot, którego autor notorycznie wykręca ogonem, więc ma, biedaczek, zawroty głowy ;-)
Ale nie mogłam się oderwać od lektury i doczytałam do końca.
Było warto.

Dwa najbardziej znaczące momenty podczas lektury:

Pierwszy: Znalezienie fragmentu, który ubierał w słowa moje przeżycia po ostatnim zaliczeniu doła: „W życiu każdego człowieka istnieje punkt zwrotny. Jest to chwila, kiedy człowiek musi siebie zaakceptować. Już nie chodzi o to, jakim się ma stać. Chodzi o to, jaki jest i jakim pozostanie.” Tak. Dla mnie to był tamten moment. Zrozumiałam m.in. to, że prawdopodobnie przeżyję podobne chwile jeszcze nie raz, ale za każdym razem to minie i podniosę się jak trawa na łące po burzy...
Inne „odkrycia” zachowam dla siebie, bo moja dusza nie ma ochoty na publiczny striptiz ;-)

Drugi: Odkrycie, że przykazanie, które według bohatera powieści jest kwintesencją wszystkich pozostałych, naprawdę może brzmieć tak: „Nie będziesz niepotrzebnie zadawał nikomu bólu.”


Na zakończenie dodam jeszcze – dla niewtajemniczonych – że w Tarocie jest karta Mag, która symbolizuje umiejętność kształtowania świata zgodnie z własną wolą.
Znając znaczenie tej karty i powieść, nie mogę się nadziwić, że Fowles żałował, że nie nadał jej tytułu, który jako pierwszy przyszedł mu do głowy: Godgame.

czwartek, 17 stycznia 2008

ćwiczenie wyobraźni


Wyobraź sobie, że trwa II wojna światowa, a Ty jesteś wójtem wioski na jednej z greckich wysepek. Wioska podlega pułkownikowi SS, który opracował specyficzny cennik: za każdego rannego Niemca zostanie rozstrzelanych dziesięciu zakładników, a za każdego zabitego – dwudziestu.
Mieszkańcy wioski nie angażują się w walkę z okupantem – dostosowują się do okoliczności. Przez długi czas nic się nie dzieje i stosunki tubylców z niemieckimi żołnierzami nie są najgorsze. Jednak pewnego dnia na wyspę przypływają partyzanci i zabijają czterech niemieckich żołnierzy. Niemcy palą łodzie, więc partyzanci nie mogą uciec z wyspy.
Mieszkańcy wioski zostają spędzeni na nabrzeże, a niemiecki pułkownik wybiera spośród nich – zgodnie z cennikiem – siedemdziesięciu dziewięciu zakładników. Ty jesteś osiemdziesiątym. Pozostali dostają szansę uratowania życia zakładników: jeżeli w ciągu dwudziestu czterech godzin przyprowadzą Niemcom żywych partyzantów, zakładnicy trafią do obozu, a jeśli nie przyprowadzą, zakładnicy zostaną rozstrzelani.
Następnego dnia partyzanci zostają wydani Niemcom. Jest ich trzech. Ukrywały ich dwie dziewczyny.
Zakładnicy – trzymani w zagrodzie z kolczastego drutu – cieszą się, że przeżyją. Partyzanci są przesłuchiwani. Mija kolejna noc.
Rano niemiecki pułkownik zabiera Ciebie – wójta wioski – do pomieszczenia, w którym przesłuchiwano partyzantów. Jeden z nich leży zmasakrowany na ziemi, twarzą do podłogi. drugi leży na stole – jest poobijany, ma przypalone usta, wyrwane paznokcie i odcięte genitalia. Niemiec nakazuje Ci przekonać trzeciego partyzanta – dotychczas nie zmasakrowanego – do zeznań. Dziwisz się, że tamci nie zeznawali i słyszysz w odpowiedzi, że zeznawali, powiedzieli wszystko, co wiedzieli, ale ten ostatni wie znacznie więcej.
Usiłujesz przekonać partyzanta do zeznań, podajesz wszystkie argumenty, które przyjdą Ci do głowy, ale kiedy oprawcy zdejmują mu knebel, on mówi tylko jedno słowo: wolność. Wszyscy obecni widzą, że nic nie wskórasz. Zostajesz wyprowadzony do innego pomieszczenia, gdzie przeczekujesz kolejną noc.
Następnego dnia wszyscy zakładnicy i inni mieszkańcy wioski zostają znów zapędzeni na plac. Tam przemawia do nich niemiecki pułkownik. Mówi, że już odbyła się egzekucja jednego bandyty i dwóch pomagających mu osób, a za chwilę zostaną rozstrzelani jeszcze dwaj i... osiemdziesięciu zakładników. Mieszkańców wioski ogarnia rozpacz.
Zostajesz doprowadzony do reszty zakładników. Po drodze widzisz wiszącego na drzewie partyzanta bez genitaliów i również wiszące na drzewach wypatroszone dziewczyny, z których brzuchów zwisają wnętrzności. Już wiesz, że pułkownika nikt i nic nie wzruszy.
Ale kiedy dochodzisz do miejsca, w którym stoją inni zakładnicy, pułkownik mówi, że złożył im pewną ofertę – trafią do obozu, jeśli Ty – wójt – osobiście zabijesz tych dwóch partyzantów. Daje Ci trzydzieści sekund do namysłu.
Patrzysz jak pułkownik podchodzi do jednego z żołnierzy, zdejmuje mu z ramienia karabin i podaje go Tobie. Wszyscy zakładnicy patrzą na Ciebie z nadzieją, jak na zbawiciela. Bierzesz karabin, podchodzisz do partyzantów i widzisz dwóch straszliwie zmasakrowanych, ledwo żyjących, ludzi.
Pociągasz za cyngiel.
Okazuje się, że karabin nie jest naładowany.
Pułkownik wyjaśnia, że jest surowy zakaz dostarczania cywilom broni palnej.
Dociera do Ciebie, że masz tych ludzi zatłuc kolbą karabinu.

Co robisz?