niedziela, 16 marca 2008

potęga sztuki


Słyszałam teorię, że w trosce o swoje dobre samopoczucie należy codziennie, świątek piątek i w niedzielę, wstawać o tej samej porze, ale... nie stosuję się do tych zaleceń. Do niedawna niedziela była tym dniem, w którym spałam „do oporu” i nawet moja rodzina się z tym pogodziła – już od dawna nikt nie wpada do mnie rano, żeby sprawdzić czy śpię, czy może umarłam. Ostatnio jednak zmieniłam zwyczaje i śpię co najwyżej do dziesiątej, bo wtedy otwieram telewizorek i na półtorej godziny zmieniam się w telemaniaczkę. A wszystko przez TVP2, która o dziesiątej nadaje program „Wojciech Cejrowski boso przez świat” , a po nim serial dokumentalny „Potęga sztuki”, w którym profesor Simon Schama opowiada o najsłynniejszych artystach i ich dziełach.
W dzisiejszym odcinku „Potęgi sztuki” Simon Schama opowiadał o Pablu Picassie i jego najsłynniejszym chyba obrazie: „Guernica”. Pamiętam, że kiedyś rozmawialiśmy o nim na lekcji języka polskiego w LO, ale wtedy ani obraz, ani historia jego powstania, ani nawet jego przesłanie nie zrobiły na mnie wrażenia. Dopiero dzisiaj zobaczyłam go inaczej. Może to dlatego, że moja kora przedczołowa zaczyna wreszcie dojrzewać, a może dlatego, że profesor Schama potrafi o sztuce i artystach opowiadać tak, jak nikt inny nie potrafi.
Z kolejnych odcinków tej serii dowiedziałam się jak fakt bycia twórcą wpływał na życie artystów. Jak sztuka, którą tworzyli, wpływała na ich życie. Jak wyglądały ich relacje społeczne w zależności od tego czy ich sztuka znajdowała uznanie w oczach współczesnych, czy nie znajdowała. Poznałam artystów, którym wybaczano niecne uczynki tylko dlatego, że tworzyli dzieła znajdujące uznanie w oczach papieży czy możnych mecenasów. Poznałam artystów, którzy próbowali zaprząc sztukę w jarzmo propagandy. Przede wszystkim jednak poznałam historie powstania wielu wspaniałych dzieł i czasem – niestety – okazywało się, że motywy twórców trudno zaliczyć do gatunku szlachetnych. Ale to nie dotyczy „Guernici”.
A właśnie z „Guernicą” wiąże się historia, która konstytuuje tytuł cyklu i mówi więcej o potędze sztuki niż wszystko inne, o czym napisałam i o czym pomyśleliście (zaskoczcie mnie w komentarzach, jeśli się mylę).
Gotowi?
Wyobraźcie sobie, że tuż przed wkroczeniem armii USA do Iraku, zwołano konferencję prasową, na której Colin Powell miał ogłosić tę decyzję wszystkim Amerykanom. I nagle – powszechna konsternacja. Na ścianie sali, w której miała się odbyć konferencja, wisiała reprodukcja „Guernici”. Po skonstatowaniu, że informacja o wojnie zostanie wygłoszona na tle obrazu, który przedstawia przerażające skutki wojny, postanowiono... zasłonić obraz. I tak się stało. Politycy mówili o wojnie na tle niebieskiej materii, za którą ukryto jeden z najsłynniejszych manifestów antywojennych.
Czy to nie brzmi jak scenariusz performance?

cyberzwiązek


Próbowałam wpędzić firanki w depresję, żeby się same poszły powiesić, ale nic z tego nie wyszło. Klasyka: pani kazała, a musiała sama. Ale - dzięki inspiracji płynącej ze strony wybrańców narodu - wpadłam w końcu na pomysł, jak sobie różne przykre domowe obowiązki uprzyjemnić. Doniesienia o losie różniastych laptopów sprawiły, że zaczęłam się nad sobą zastanawiać i doszłam do smutnego wniosku, że jestem (byłam?) albo nienormalna, albo mało kreatywna, bo służbowego laptopa używałam wyłącznie do realizacji celów służbowych. A że akurat mam full arbeitu (tak, wiem, że to z różnych języków), to przyniosłam go do domu. I…
I zabrałam go do kuchni: ja zmywałam gary, on stał na szafce i zabawiał mnie filmem, a moja mama skwitowała ten widok wymownym spojrzeniem.
Następnie zabrałam go do łazienki, gdzie stał sobie na pralce i zabawiał mnie podczas sprzątania, co mama skwitowała pytaniem retorycznym: „A poza tym to wszystko w porządku?”
Gdyby wszystko było w porządku, to bym nie miała co sprzątać, nie?
Mój cybernetyczny przyjaciel był przy mnie non stop i dzięki temu zrozumiałam tego prokuratora, który ze swoim laptopem poszedł się kąpać. Nie rozumiem tylko, dlaczego teraz się tego wypiera i domaga przeprosin od gazety, która o tym napisała. Przecież to żaden wstyd związać się ze swoim laptopem, prawda?
Jednak - na wszelki wypadek - nie mówcie nic mojemu szefowi! ;-)

wtorek, 11 marca 2008

update


Film
"Jabłka Adama"
zwalił mnie z nóg.
I tylko jedno Wam jeszcze powiem:
TAK BĘDĘ LEŻAŁA!!!

barometr nastroju


Podśpiewuję sobie z Edytą Geppert:

Gdy masz dosyć wszystkich wokół
Gdy Cię mdli
Kiedy życie gorzko daje się we znaki
Gdy masz dosyć brudnych nocy
Cierpkich dni
To weź sznur, to weź sznur
To weź i powieś się na jakimś haku.

Zrób coś z sobą
Zrób coś z sobą
Gdy masz dosyć
Cierpkich dni

Zrób coś z sobą
Zrób coś z sobą
Gdy masz dosyć
Gdy Cię mdli


Bardzo chętnie. Tylko oprócz tego wieszania nic mi nie przychodzi do głowy...
No chyba, że jeszcze:

Idź nad wodę, idź nad wodę
Idź i zamknij oczy i się utop


oraz:

Weź cokolwiek, weź cokolwiek
Cokolwiek szkodliwego i się zatruj


Można powiedzieć, że tryskam optymizmem...

sobota, 8 marca 2008

Dzień Kobiet, Dzień Kobiet, niech każdy się dowie, że dzisiaj jest święto dziewczynek...


Najbardziej przewrotna piosenka o byciu kobietą:



- wielka szkoda, że to tylko fragment, bo cała jej przewrotność ujawnia się w ostatnich słowach: „a najczęściej o tym marzę, kiedy piorę ci koszule albo naleśniki smażę”.
Jest to zatem piosenka o marzeniach stłamszonej kobiety i jak znalazł pasuje do mojego dzisiejszego nastroju albowiem
JESTEM DZIŚ STŁAMSZONĄ KOBIETĄ.
A wszystko przez szefa wszystkich szefów, który zaprosił nas, swoich podwładnych, na oficjałkę, która odbędzie się... JUTRO!
Kiedy szef wszystkich szefów zaprasza, to się idzie ochotnie, z uśmiechem na ustach (cha, cha, cha!) i w żadnym wypadku nie można wystąpić w charakterze zielonkawych, ekshumowanych zwłok, słyszących tupot białych mew. Należy słyszeć surmy złote – na zwycięstwo, na ochotę... Wrrr!




Drogie Dziewczynki, bawcie się dzisiaj NIEZDROWO beze mnie.
Nie zmywajcie makijażu do rana, rozchybotajcie jakieś obcasy, śpiewajcie do utraty tchu i cały czas bądźcie kobietami w dobrym stylu, z apetytem na życie.
Buziaczki :-*




ps
Jeśli ktoś chce mnie pocieszyć, może to zrobić w bardzo prosty sposób:
to jest link do sklepu z butami
- nic nie trzeba kupować, wystarczy powiedzieć mi, gdzie kupię takie buty w rozmiarze 37 (zadeptałam doszczętnie identyczne i chcę jeszcze jedne).

wtorek, 4 marca 2008

zmiana frontu o 882 stopnie (post tylko dla kobiet!)


Niniejszym obwieszczam, że przestaję krytykować reklamę Mobilkinga albowiem dotarło do mnie przesłanie Tomasza Rudnickiego, prezesa firmy Mobile Entertainment Company (działającej pod marką Mobilking), zawarte w słowach: „kochamy kobiety”.
Odmieniło ono moje życie. Nareszcie poczułam, że komuś leży na sercu moje dobro, ktoś troszczy się o mnie, ktoś naprawdę o mnie dba i otacza mnie nieustającą, choć dyskretną, opieką.
Jak mogłam tego wcześniej nie zauważyć?
Jak mogłam tego nie docenić?

Siostro! Jeśli Twoje serce jeszcze nie otworzyło się na Prawdę, jeśli nadal trwasz w podobnym do mojego błędzie, błagam, nawróć się na drogę Dobra i proś o wybaczenie.
Zrozum, że dzięki kochającej nas firmie Mobilking naznaczeni zostaną wszyscy niedorobieni faceci, których – dla własnego dobra – powinnyśmy unikać.

Dzięki wnikliwym badaniom rynku stwierdzono, że TAKA reklama trafi do wszystkich stłamszonych i sfrustrowanych facetów, których partnerki zarabiają tyle samo lub więcej niż oni oraz do tych paramacho, których przełożonymi są kobiety. Oni nie mogą okazywać swojego niezadowolenia otwarcie, ale TA reklama do nich przemawia i przenika wprost do ciemnych odmętów ich dusz.

Docenisz, Siostro, starania Mobilkinga, kiedy wymienisz numery telefonów z przypadkowo poznanym facetem i zobaczysz prefiks 882. Nie zwiedzie Cię wówczas nawet pozorne opanowanie i spokój bijący (ewentualnie) z oblicza nowopoznanego. Będziesz wiedziała, ze czas brać nogi za pas.

Docenisz, Siostro, starania Mobilkinga, kiedy telefonując do swojego podwładnego, wybierzesz prefiks 882 i już będziesz wiedziała, kogo natychmiast zwolnić z przykrego obowiązku pracy dla kobiety.

Docenisz, Siostro, starania Mobilkinga, kiedy dostrzeżesz logo firmy na gadżetach należących do kogoś, w kim nieopatrznie chciałaś się zakochać.
I nie popełnisz tego niewyobrażalnego błędu.

Docenisz, Siostro, starania Mobilkinga, kiedy będziesz chciała kogoś obrazić i żadna obelga nie wyda Ci się adekwatna, albowiem wtedy natchnie Cię cała miłość Mobilkinga i wrzaśniesz:
"Twój ojciec ma telefon w Mobilkingu!"
(uwierz, że to gorsze nawet od: "Twoja matka klaszcze u Rubika!")

Siostro, kochajmy Mobilkinga, kochajmy do jasnej cholery!

sobota, 1 marca 2008

rzeczy dla mężczyzn


Telewizja TVN Turbo zorganizowała plebiscyt o nazwie:
Męska rzecz 2007,
w którym wybierano różne produkty i gadżety podzielone na kilka kategorii np. gadżet i elektronika, na co dzień, hobby i sport, motoryzacja, a także...
kobieta.

No comment.


ps
Nagrodę w kategorii kobieta roku otrzymała pani Anna Przybylska, ale nie przyjechała (z Turcji), żeby ją odebrać.
Zgadnijcie czy mnie to dziwi.