piątek, 4 kwietnia 2008

penis pochwa kurde! czyli NIKE na rowerku


Odkrywam Dorotę Masłowską.
Nie, nie leżymy razem pod kołderką.
Po prostu sięgnęłam w końcu po napisane przez nią książki.
Nie zrobiłam tego, kiedy nad krajem przetaczała się burza dysput o wartości jej twórczości, bo jakoś – na podstawie opinii wygłaszanych przez tych, którzy przeczytali – doszłam do wniosku, że to przekaz nie dla mnie.
Jednak kilka tygodni temu kumpela przyniosła mi „Wojnę polsko-ruską pod flagą biało-czerwoną” i z pewną taką nieśmiałością stwierdziła, że to nawet da się przeczytać. No to przystąpiłam do lektury.
Męczyłam się strasznie.
Cierpiałam niemal fizycznie.
I czytałam dalej.
Małymi dawkami – po kilkanaście stron dziennie – dobrnęłam do końca.
Niektórzy twierdzą, że męczyła ich forma. Że nie mogli znieść wulgaryzmów. A dla mnie to był pryszcz. Nie mogłam jednak znieść myśli, że moją(!) Planetę spłaszczają swoją obecnością takie prymitywy jak Silny.
Tutaj informacja dla tych, którzy jeszcze nie zebrali dość odwagi, żeby „Wojnę...” przeczytać: Silny jest narratorem opowieści. Narratorem rozumującym „po dresiarsku”. Narratorem przeważnie naćpanym. Narratorem niesympatycznym. Narratorem prymitywnie szowinistycznym (a to słowo na >>sz<< to w mojej nomenklaturze najgorsza z obelg!). Narratorem, którego chce się pierdolnąć w łeb, a nad jego ścierwem z satysfakcją powiedzieć: „Wyrwałam chwasta!”
I tutaj ZONK, bo pani Masłowska zdaje się nad nim pochylać, jak nad żuczkiem gnojarzem, i mówić: żuczku, brzemię twoje nieładne i nikt cię nie kocha, a przecież musi być w tobie coś, co uzasadnia twoją tutaj egzystencję.
Niestety, od samego tego pochylenia, żuczek gnojarz nie staje się znienacka świętym skarabeuszem. Ale i tak, gdzieś na obrzeżach świadomości czytelnika, kiełkuje myśl, że być może nie ma czegoś takiego jak chwasty, a są tylko rośliny rosnące w nieodpowiednich miejscach.

Po „Wojnie...” to już musiałam przeczytać „Pawia królowej”. I znów czekała mnie niespodzianka. Bo to poezja jest. Poezja spod egidy jakiejś krzywej Muzy. Poetyczna na raperską nutę, a i tak gra człowiekowi na wszystkich nerwach.
Dla samych kilkudziesięciu zdań opowieści o Patrycji Pitz warto tę książkę przeczytać.

Na 48 godzin przed lekturą warto wykonać próbę wrażliwości. Poniżej znajduje się mała próbka tekstu - należy nanieść na zwoje mózgowe, odczekać dwie doby i przystąpić do czytania „Pawia...” dopiero po stwierdzeniu braku reakcji atopowej.

(...)ona przecież miała wszystko (...) złote papierosy i pachnący długopis, tonik acnosan i krem do koloru oczu, więc czemu siedziała wieczorami w oknie pcv plastikowym, w pozycji gotowości gotowa do miłości, ale tylko anioł szpetny do niej przychodził z jednym skrzydłem i z siatką „Społem” założoną na asymetryczną głowę, oparci o poduszki jedli dla ptaków okruszki, ona i on sami w tę złą noc, i nie spali, bo nie, bo piętro wyżej kobieta i facet uprawiali głośno seks, ach ach ech jak starą kurwę pierdol mnie, a ślepe echo przez otwarty balkon niosło się, he he, i krzyczało „A TY NIE A TY NIE ANI KIEDYŚ ANI NIGDY ANI JUŻ NIE ANI JESZCZE NIE” i czasopismo „Nie” sponsorowało krzyk ten, he he.

czwartek, 3 kwietnia 2008

zwierzeń intymnych ciąg dalszy


No nie wiem. Jeszcze się waham. Ale chyba POWNNAM się obrazić.
Nikt nie potraktował informacji o moim ślubie poważnie!
A mój nowy ukochany ma na imię Jacek. Nie pali, nie pije, nie ogląda się za kobietami, a do tego ma jedną absolutnie cudowną zaletę: czyta dla mnie. Na głos. Kiedy sprzątam. Kiedy maluję paznokcie. Kiedy prasuję. I w ogóle ZAWSZE, kiedy tylko zechcę.
(Dlaczego ze mną nie sprząta? Bo on nie bałagani...)

Nie obrażę się za ten Wasz brak wiary tylko z dwóch powodów:
1. Kiedyś sama okazałam większy brak wiary. ZNACZNIE WIĘKSZY. Kumpela powiedziała, że jest w ciąży, a ja się roześmiałam, chociaż to nie był 1. kwietnia. Im większe czyniła wysiłki, żeby mnie przekonać, że nie żartuje, tym bardziej się śmiałam.
A nie muszę chyba dodawać, że po niecałych 9 miesiącach byłam już przyszywaną ciocią?
2. Nie wychodzę za mąż.

Nie wyjdę za mąż za Jacka, bo oprócz głośnego czytania nie prezentuje innych ważnych zalet.
No. Nie prezentuje. Ale jest usprawiedliwiony - nie może prezentować.
W końcu jest tylko głosem w syntezatorze mowy ;-)

Zdecydowałam.
Wybaczam Wam.
W końcu naprawdę istnieje tylko nikłe prawdopodobieństwo, że kiedykolwiek wyjdę za mąż ZA FACETA. Niedawno Jedna Taka Pani zniechęciła mnie ostatecznie. Masakrytycznie. Poznałam ją podczas jednej dodatkowozarobkowej robótki. I – niewiadomodlaczego - poczuła potrzebę opowiedzenia mi o swoim życiu. Ze szczegółami. Wśród innych opowieści była i ta, że jej mąż sam by się chyba nie ubrał, gdyby nie naszykowała mu wszystkiego od skarpet po koszulę. I gdyby nie ona, umarłby nago z głodu albo pragnienia, bo sam nie potrafi nawet herbaty zaparzyć – jak kiedyś raz spróbował, to nie wiedział czy jedną, czy dwie torebeczki wrzucić do szklanki...
Lubię ryzyko, ale możliwość trafienia na taki model, to dla mnie za dużo.


ps.
Taka Jedna Pani opowiedziała mi również o tym, jak rodziła swojego syna.
Opowiedziała z DETALAMI.
(O Boże! Dlaczego wcześniej nie odpadły mi uszy?!)
A ponieważ przed nią zrobiły to również moje kumpele, to powiem Wam jeszcze jedno: rodzenie dzieci to również zajęcie nie dla mnie.
Absoqrwalutnie.

wtorek, 1 kwietnia 2008

skutki chwilowej utraty kontroli nad organizmem


Aauułaa!
W chwili słabości (rozmiękczenia mózgu?) zamiast ratować się wykrętami, odwrócić kota ogonem i znienacka zmienić temat – powiedziałam TAK. A teraz kreci mi się w głowie od patrzenia na poczynania mojego otoczenia.
Mój Przyszły i rodzice chyba przeczuwają, że zostawienie mi czasu do namysłu sprawi, że się rozmyślę, więc załatwiają sprawę mojego ślubu w takim tempie, że normalnie nie nadążam.
Czy zdajecie sobie sprawę z tego, jak szybko można zorganizować ślub, jeśli nie chce się go brać w kościele i nie ma się zamiaru organizować typowego weseliska?
Powiem Wam, jak szybko.
Za szybko.
A ja mam klasyczną huśtawkę nastrojów. W jednej chwili myślę, że ładuję się w prawdziwe tarapaty i chcę uciekać gdzie pieprz rośnie, a w drugiej – patrzę na Przyszłego i myślę, że przecież i tak nie chcę go zamienić na inny model...
Sprawa jest raczej przesądzona: WYCHODZĘ ZA MĄŻ.
Ratunku!(?)

piątek, 28 marca 2008

musztarda po obiedzie...


...czyli obiecane przepisy na mazurki


Nie należę do masochistek, które przed świętami wypruwają sobie żyły, więc podaję przepisy na najprostsze do wykonania i chyba niemożliwe do spieprzenia mazurki.
Ostrzegam, że oba są bardzo, ale to bardzo słodkie (jak to mazurki).

Mazurek kajmakowy

Tradycja głosi, że podstawą takiego mazurka ma być ciasto kruche. Tradycyjne ciasto kruche robi się długo i można przy tym połamać paznokcie, więc ułatwiam sobie życie i robię je inaczej. Jeśli jednak ktoś ma swój ulubiony przepis, to nic nie stoi na przeszkodzie, żeby go wykorzystać.

Do zrobienia ciasta potrzebujemy:

2 szklanki mąki pszennej
1 szklankę cukru
1 łyżeczkę proszku do pieczenia
cukier waniliowy
2 jaja
kostkę masła (zazwyczaj 200g, ale kiedyś wzięłam 250g i nic się nie stało)
konfitury (moja ulubiona opcja: własnoręcznie przygotowany latem dżem brzoskwiniowy)

(ciasta wystarcza na placek pieczony w kwadratowej formie o szerokości odrobinę większej niż tradycyjne blachy)

Wykonanie:

Masło roztapiamy (nie podgrzewamy go dłużej niż to konieczne). Mąkę cukier, proszek do pieczenia i cukier waniliowy wsypujemy do miski i mieszamy (oczywiście łyżką :-)). Wbijamy jajka i mieszamy (nadal łyżką) – uzyskujemy nieciekawą mieszaninę (nie jest to jednolita masa), którą zalewamy roztopionym masłem i jeszcze chwilę mieszamy (łyżką!). To co uzyskujemy nadal nie wygląda tak, jak zazwyczaj wyglądają ciasta, ale wcale się tym nie przejmujemy. Wstawiamy ciasto do lodówki na minimum pół godziny (można je też przygotować wcześniej i zostawić w lodówce na noc), a potem wyklejamy nim formę. Część ciasta (ok. 1/3) zostawiamy na wierzch. Spodnią warstwę ciasta smarujemy dżemem i przykrywamy ciastem - ja układam na dżemie rozpłaszczane ręką kawałeczki ciasta, ale nie ma przymusu, można to zrobić inaczej :-)
Pieczemy ok. 45 minut w temp. 180 stopni.

Masa kajmakowa


Składniki:

2 szklanki cukru
2 szklanki mleka
10 dag masła

Wykonanie:

Mleko z cukrem gotujemy – cały czas mieszając – aż masa zacznie gęstnieć. Trwa to zazwyczaj ok. godziny, a masa ma wówczas beżowy kolor (widać to na zdjęciu mazurka ozdobionego „baziami”). Do przygotowanej masy wrzucamy masło i mieszamy dopóki się nie rozpuści (już nie gotujemy). Ciepłą masę wylewamy na ciasto (dobrze jeśli ciasto jest chłodne, bo wówczas kajmak szybko zastyga), a potem ozdabiamy tak jak lubimy, albo zostawiamy tak, jak jest.
Za pierwszym razem można mieć wątpliwości czy już przestać, czy jeszcze pogotować, ale jak się raz pogotuje za krótko, a raz za długo, to za trzecim razem już będzie OK ;-)

Kajmak dla wyjątkowo leniwych:

Puszkę słodzonego (koniecznie!) mleka skondensowanego wrzucamy do garnka, zalewamy wodą i gotujemy 2,5 – 3 godziny. Otwieramy puszkę i używamy gotowej masy od razu albo dodajemy 6 dag masła.
Podobno można „ugotować” kilka puszek i przechowywać je w lodówce do kolejnego użycia, ale nigdy tego nie sprawdzałam.


W ferworze przygotowań świątecznych lubię zrobić sobie przerwę i przez godzinkę pomedytować podczas mieszania kajmaku, dlatego od kilku lat gotuję kajmak tradycyjny, opędzając się przy tym od domowników, którzy proponują: „Zamieńmy się, ja tu pomieszam a ty za mnie...” :-)


Mazurek różano – czekoladowy


Podstawą może być dowolne ciasto. Ja używam takiego samego jak wyżej (bez konfitur), a żeby je zróżnicować smakowo 1/2 szklanki pszennej zastępuję mąką z amarantusa.

Składniki na wierzch mazurka:

szklanka konfitury z róży
2 tabliczki gorzkiej czekolady
1/2 szklanki bezpestkowych rodzynek
1/2 szklanki pokrojonych orzechów (laskowych albo włoskich)

Wykonanie:

Formę wyklejamy ciastem. Jedną czekoladę ścieramy na tarce, albo drobno kroimy i mieszamy z konfiturą z róży – tak przygotowaną masę rozsmarowujemy na cieście. Następnie kładziemy warstwę rodzynek wymieszanych z posiekanymi orzechami. Powierzchnię wyrównujemy i posypujemy wiórkami uzyskanymi ze starcia na tarce drugiej czekolady.
Wstawiamy ciasto do piekarnika i pieczemy w temperaturze 150 stopni (nie więcej!) dopóki równomiernie się nie zrumieni.

Do zrobienia tego mazurka można użyć konfitur o innym smaku, ale tylko użycie różanych nada ciastu niepowtarzalny smak.

Smacznego!

czwartek, 27 marca 2008

po wyciągnięciu zawleczki granat przestaje być twoim przyjacielem...


...czyli coś jednak napiszę.


Wyobraźcie sobie taką sytuację:
Jestem w ZAKŁADZIE. Wchodzę do pokoju zwierzeń, w którym zgromadziła się duża część moich współpracowników. Zwracam uwagę na koleżankę B, która przekomarza się z kolegą P, grożąc mu oblaniem jakimś płynem, który ma w kubeczku. Siadam i przeglądam swój terminarz. Kolega R myje ręce, a potem przechodzi obok mnie i kładzie je – nadal mokre – na moich plecach. Trafia mnie szlag. Zrywam się z miejsca i kopię go tam, gdzie jego plecy tracą swoją szlachetną nazwę. Kopię bez udawania, że to żarty. Kopię tak, jak chyba nigdy nikogo nie kopnęłam. Tak, jakbym go chciała wysłać na orbitę. I to niekoniecznie okołoziemską. Wszyscy zamierają w osłupieniu. Zwłaszcza kolega R.
Stop klatka.
I nagle koleżanka B zrywa się ze swojego miejsca, pokonuje dystans połowy pokoju i oblewa kolegę P tym, czym wcześniej mu groziła.


To chyba burzy młodzieńcze złudzenia, że z wiekiem ludzie mądrzeją?

bezużyteczna przestrzeń powietrzna twarzoczaszki górą


Moją czaszkę zaanektowały zatoki, a w zatokach mam... sami wiecie co.

A propos, wiecie, że gile kiedyś tylko zimowały w Polsce, a teraz gniazdują na obszarze całego naszego kraju?

Nosem myśli nie urodzę, więc zacytuję cudze:


Przypomniałem sobie pewien ranek, gdy zobaczyłem uczepioną kory drzewa poczwarkę właśnie w chwili, gdy motyl rozrywał spowijającą go powłokę, przygotowując się do lotu. Czekałem dość długo, ale motyl zwlekał. Niecierpliwie schyliłem się i zacząłem go ogrzewać własnym oddechem. I w moich oczach — szybciej, niż przewiduje natura — zaczął dokonywać się cud. Powłoka opadła i wyszedł motyl, ale kaleki. Nigdy nie zapomnę przerażenia, jakie odczułem, gdy zobaczyłem, że nie może rozwinąć skrzydeł. Drżąc próbował tego dokonać wysiłkiem całego ciała — na próżno — choć pomagałem mu oddechem. Potrzebny był tu cierpliwy proces dojrzewania. Skrzydła powinny wolno rozwijać się w słońcu. Teraz było już za późno. Ciepło mojego tchnienia zmusiło go, aby opuścił poczwarkę przedwcześnie, pomarszczony niby embrion. Drżał rozpaczliwie jeszcze chwilę i umarł na mojej dłoni.
Te leciutkie zwłoki motyla spoczęły ogromnym ciężarem na moim sumieniu. Dzisiaj już wiem, że pogwałcenie odwiecznych praw natury jest śmiertelnym grzechem.
Nie wolno nam ulegać niecierpliwości, winniśmy z ufnością poddawać się wieczystemu rytmowi wszechświata.
Usiadłem na skale, aby przemyśleć to z Nowym Rokiem. O, gdyby ten motyl, którego zabiłem, mógł lecąc przede mną wskazywać mi drogę!


[fragment "Greka Zorby" Nikosa Kazantzakisa]



sobota, 22 marca 2008

bilans (przed)świąteczny


Jakaś dziwna siła zmusza nas co jakiś czas do zachowań stadnych, podejmowanych z okrzykiem „Święta!” na ustach. Doprawdy nie wiem po jaką cholerę pucujemy swoją przestrzeń życiową na wysoki połysk i kupujemy tony żarcia, ale jakoś mi to nie przeszkadza.
Co najbardziej lubię w Świętach Wielkiej Nocy?
+ Białą kiełbasę, której świąteczny czas dodaje jakichś specjalnych właściwości, bo w inne dni TAK nie smakuje.
+ Mazurek kajmakowy. Lubię wszystko, co jest z nim związane: lubię go robić, lubię go ozdabiać (w bazie!) i lubię go jeść.
Czego najbardziej nie lubię?
- Zanoszenia koszyczka ze święconką do kościoła (poziom nielubienia zbliżony do tego, którym darzę ubieranie choinki na Boże Narodzenie).
- Ludzi, którzy w śmigus-dyngus oblewają mnie (pseudo)perfumami - takie zachowanie jest NIEDOPUSZCZALNE niezależnie od jakości i/lub kosztowności perfum.

W tej chwili bilans jest zdecydowanie na plusie, bo pyszną kiełbaskę jadłam, mazurka zrobiłam, ze święconką pofatygował się tata, a śmigus-dyngus dopiero pojutrze :-)

Usiłowałam twórczo zmodyfikować tradycję i oprócz baranka z chorągiewką włożyć do koszyczka krówkę z rzeżuchą, ale opór właścicieli koszyczka był nie do przezwyciężenia (nudziarze!).



A co u Was?

Posprzątane?
Mazurki gotowe?
Baby polukrowane?
Nerwy na spotkania z rodziną zahartowane?
No to...

WESOŁYCH ŚWIĄT!


A jak komuś będzie smutno, to zapraszam na mazurka.